Spreker
Biografie
LAKSHMI is een songwriter en zangeres die activisme, persoonlijke groei en liefde vangt in dromerige, gelaagde songs. Haar karakteristieke stem zweeft over dreigende synths en zware drums, en komt tot leven in sprookjesachtige, surrealistische videowerelden.
Ze treedt op in poppodia, theaters en op festivals, maar ook in musea en tijdens protesten. Haar muziek beweegt moeiteloos tussen intieme piano-uitvoeringen en grootschalige band- of orkestarrangementen.
Naast haar muzikale werk is LAKSHMI actief als pleitbezorger voor meisjesrechten en klimaat- en dierenactivisme. Als ambassadeur van de VN en Plan International spreekt ze zich uit tegen ongelijkheid en seksueel geweld, en verbindt ze klimaatverandering aan vrouwen- en meisjesrechten.
Ze is regelmatig te zien in de media om te praten over deze onderwerpen. Onder anderen bij Op1, Nieuwsuur, Renze, Omroep Zwart en De Sociëteit.
In december sprak en zong zij bij de United Nations in New York over de urgentie van humanitaire hulp.
Haar nieuwe album is recent afgerond; de releasedatum wordt binnenkort aangekondigd.
In veel organisaties hoor ik dezelfde spanning: mensen willen zorgvuldig en menselijk handelen, maar lopen vast in tijdsdruk, targets en tegenstrijdige verwachtingen. Het schuurt tussen efficiëntie en menselijkheid, tussen beleid en praktijk, tussen goede intenties en dagelijkse keuzes. De onderliggende vraag is simpel én complex: hoe blijven we elkaar zien als mens, juist wanneer het schuurt?
Als maker en zangeres spreek ik over vrouwen- en meisjesrechten en over wat er gebeurt wanneer verschillen groter worden en posities verharden. In mijn lezingen verbind ik thema’s als ongelijkheid, klimaat, geweld en mentale gezondheid. Niet als abstracties, maar als realiteiten die mensen dagelijks meenemen hun werk in.
Mijn werk vertrekt vanuit persoonlijke verhalen, gecombineerd met maatschappelijke analyse. Zo wordt zichtbaar waarom dezelfde situatie voor verschillende mensen anders uitpakt, en waar begrippen als intersectionaliteit helpen om dat verschil te begrijpen.
Ik stem mijn lezingen af op de context en vragen binnen jullie organisatie. Wat op de ene plek urgent is, speelt zich elders anders af, zonder dat de onderliggende patronen verdwijnen.
Ik sluit mijn lezingen af met herkenning en handelingsruimte, niet met zware reflectie-opdrachten of grote systeemveranderingen. Ik benoem waar het in organisaties vaak schuurt: tussen efficiëntie en menselijkheid, beleid en praktijk, goede intenties en keuzes onder druk.
Ik laat zien dat impact vaak zit in kleine verschuivingen; in vragen die anders gesteld worden, aannames die het waard zijn om te bevragen, en momenten waarop bewust ruimte ontstaat voor een ander perspectief.
Geen checklist, maar een inzicht: dit gesprek kun je morgen in je team voeren. Zo wordt duidelijk dat verandering begint bij realistische keuzes van vandaag, menselijk en haalbaar binnen de dagelijkse praktijk.
Verenigde Naties
In December 2025 sprak ik en trad ik op bij de Verenigde Naties, waar ik mijn werk mocht delen in een internationale context die draait om mensenrechten, gelijkwaardigheid en mondiale verantwoordelijkheid.
In mijn bijdrage verbond ik vrouwen- en meisjesrechten aan intersectionaliteit en de vraag hoe we elkaar blijven zien als mens binnen grote systemen en instituties. Ik sprak ook mijn hoop uit dat landen hun verantwoordelijkheid niet nemen vanuit verplichting, strategie of politieke noodzaak, maar vanuit compassie — vanuit het besef dat beleid altijd mensen raakt.
Door muziek en gesproken woord te combineren, bracht ik niet alleen inhoud over, maar creëerde ik ruimte voor reflectie en ontmoeting.
Het optreden bij de Verenigde Naties bevestigde voor mij hoe krachtig het is om persoonlijke verhalen en kunst in te zetten binnen beleidsmatige en internationale omgevingen — juist daar waar besluiten grote impact hebben op levens wereldwijd.
Ted Talk
Ik gaf een TED Talk waarin ik sprak over consumentisme als poging om een innerlijke leegte te vullen, en waarom die leegte uiteindelijk alleen kan worden aangekeken en geheeld door zelfliefde, therapie en eerlijk zelfonderzoek.
In mijn talk onderzocht ik hoe we in een samenleving leven die ons aanmoedigt om te blijven kopen, presteren en verdoven, terwijl de onderliggende behoefte vaak gaat over gezien worden, veiligheid en verbinding. Ik deelde hoe het erkennen van die leegte geen falen is, maar juist een noodzakelijke stap richting verantwoordelijkheid en compassie voor jezelf.
De talk nodigt uit tot vertraging en reflectie: wat gebeurt er als we stoppen met vullen, en beginnen met voelen? En welke ruimte ontstaat er wanneer zorg voor jezelf niet langer iets individueels is, maar ook een maatschappelijke verantwoordelijkheid wordt?
Incentro
Op uitnodiging van Incentro verzorgde ik een bijdrage binnen een bedrijfscontext die van oudsher sterk mannengedomineerd is. Ik sprak over de intersectionaliteit tussen klimaat en feminisme, en over hoe ontmenselijking kan ontstaan in organisaties wanneer maatschappelijke vraagstukken worden losgekoppeld van de mensen die erdoor geraakt worden.
In mijn bijdrage onderzocht ik hoe systemen die gericht zijn op groei, efficiëntie en winst vaak dezelfde patronen versterken die zowel de aarde als bepaalde groepen uitputten. Juist binnen mannenbolwerken is het essentieel om ruimte te maken voor andere perspectieven, kwetsbaarheid en empathie, niet als tegenkracht, maar als verrijking van leiderschap en besluitvorming.
Speciaal voor deze bijeenkomst schreef ik op verzoek een spoken word/poëzietekst over elkaar blijven zien, voorbij functies, hiërarchieën en overtuigingen. Daarnaast speelde ik samen met mijn violist een muzikaal stuk, waarin verstilling en emotie werden ingezet als tegenwicht voor de gebruikelijke bedrijfstaal.
De combinatie van inhoud, poëzie en muziek creëerde een ervaring die uitnodigde tot reflectie en gesprek: hoe bouwen we organisaties waarin menselijkheid niet verdwijnt onder prestatiedruk, maar juist richting geeft aan innovatie en verantwoordelijkheid?
Samenwerkingen
Columns/brieven
'Brief aan mijn kleine zelf' - van Lakshmi
(Gepubliceerd in JAN magazine in opdracht van Plan International)
De laatste tijd hoor ik ze over je praten, hoe je was: in jezelf gekeerd, donker. Je verfde je slaapkamer zwart, de kleur van een gestorven ster, waarin je hoopte te kunnen verdwijnen, imploderen. Maar het stelde teleur en de muren bleven als een dwangbuis om je heen gevouwen. Wankelend in een hoekje met ingehouden adem. Verborgen achter lange haren, waarachter je je gezicht en persoonlijkheid liet schuilgaan; een gordijn tussen jou en de buitenwereld. Te weinig werden liefdevol de tranen uit je ogen gespoeld, je kleine handen beetgepakt, te weinig bemoedigende woorden werden aan je geschreven. Dus nu doe ik het. En ik wil dat je luistert, zoals je nog nooit naar iemand hebt geluisterd. Ik wil dat je me gelooft. Dat je jezelf gelooft.
Je bent zo groot! Ik zie je vertwijfeld lachen, alsof ik een grap maak. Maar je bent zó groot in hoever je bereid bent te gaan voor degenen die je liefhebt. Voor de dromen die je ’s nachts glimlachend wakker houden. Er zit zo veel kracht in je, in je vezels, in je fijngevoeligheid, in je bereidheid om te groeien en je hart te openen. Je bent te groot voor de krappe jas die je altijd aantrok als bescherming, en nog altijd onder je arm met je meesjouwt, voor het geval dat. Maar het is niet nodig. Je hoeft jezelf niet meer in te snoeren. Je hoeft je stem niet te smoren. Je hebt jezelf leren bewegen, leren groeien, meer dan je doorhebt. Je bent veilig in je eigen kracht.
Ik was daar, toen de demonen je steeds steviger beetpakten. Ik zag je ze van je afschudden. Ik zag je, staand onder de grijze wolken, de regen trotseren. Hoopvol wachtend op een warmte die je spierpijn zou verlichten. Groeien doet zo’n zeer, na al die jaren voel ik dat nog steeds; steeds weer rek ik mezelf uit tot een onmogelijke lengte, in een poging de wereld en al haar inwoners te omhelzen.
Het wordt niet makkelijker – het systeem waarin we bestaan is niet vriendelijk voor levende wezens, maar de aarde is dat wel. De prachtige mensen die je om je heen hebt verzameld, en nog zal verzamelen, zijn dat wel. En weet dat, hoewel er voor altijd een afdruk van eenzaamheid in je ziel zal staan, je nooit bang hoeft te zijn. De tijd gaat komen dat je je eigen aankomst verrukt zal begroeten, dat je zegt: ‘Eet wat, drink! Ontspan je buik, je schouders, je mond.’ De tijd gaat komen dat je vol verwondering en liefde kijkt naar de vrouw in de spiegel. De tijd gaat komen dat je je ziel herkent, je naam erkent, dat je danst met de groeipijn, dat de muren zullen openbreken en verse zuurstof je miskende lijf zal binnendringen, en je zal ademen als nooit tevoren.
Liefs, Lakshmi
Speech VN
(Gepubliceerd door Verenigde Naties op social media kanalen)
I was raised with one guiding principle: treat everyone and everything the way you want to be treated yourself.
Such a simple sentence, yet maybe the hardest thing in the world to truly live by.
To me, climate injustice, racism, sexism, colonialism and animal suffering are not separate issues.
They are symptoms of the same system that prioritizes power over compassion.
As long as we refuse to see how deeply everything is connected,
every choice and every decision we make will be a little bit empty.
Because it will not be made from unconditional love.
It will always carry a taste of politics, or of self-interest.
That is why I would like to see every country donate generously to the CERF –
not out of obligation or strategy,
but out of genuine care for people in crisis,
and the belief that every life deserves safety, dignity, and hope.
I stand here with one simple wish:
that every soul – human, animal, present and future generations –
is treated as equally valuable.
Contact me!
Ik word vooral geboekt door organisaties die zich in een overgangsfase bevinden: bij groei, verandering of morele spanning tussen wat men belangrijk vindt en hoe er gewerkt wordt. Mijn werk is effectief voor leiders en teams die ruimte willen maken voor reflectie, bewustwording en betekenis, en die begrijpen dat echte verandering begint bij vertraging.